569 Okunma

Kimin Umrun da ki…

0

Kimin umrun da ki..
Ne benim fikrim, ne de benim isteğimdi;
Doğmak…
Her canlı gibi neredeyse…
Anne ile babanın zek-i sefasının ürünüyüz.
Onların mutluluk artığıyız,
Sonra,
Neslinin sürgün fidanıyız,
İlk yürümemiz, ilk konuşmamız,
Mutlu olabilecekleri her şey,
Acısı, zorluğu ve kederiyle,
Onlar için, varız.
Sağlıklı çocuklukta, umutları,
Başarılı öğrencilikte gururları,
Yaşlılıkta güvenecekleri liman,
İnşa etmenin huzuru ve mutluluğu için,
Doğduk..
Şekillendik,
Büyüdük…
Tıpkı onlardan öncekilerin beklentisi gibi…
Başkaları içindi her şey…
Bizden beklenen gelecek gibi,
Bütün bir ömür sürer.
Başkalarını mutlu etmek,
Başkaları için yaşamak…
Günün birinde, ömrünün bir vaktinde,
Umarın geç kalınmamış zamanıdır,
Dönüp ardına baktığında,
Kendim için ne yaptım dediğinde,
Geçen onların çarpımı yıllarda,
Kocaman bir hiç bulacağınızdan eminim,
Kendimden biliyorum…
Sanki şanlıyım biraz,
Bugün bunları sorgulayıp da,
Ardım sıra bakmak yerine,
Hep başkaları için yaşamak yerine,
Hep birilerini mutlu etmek yerine,
Düşünmeyi seçtiğimde kayboldum.
Bencilce,
Kendim için,
Yüreğim için,
Sıradan, gelişi güzel bana yazılan kaderi değiştirerek.
Bütün alışkanlıkları,
Geçmiş onlarca yılları,
Anıları, dünleri koyup bir çuvala,
Ne gizlediğini bilmediğim yarınlara,
Yanlızlığa saldım kendimi,
Ne olursa olsun,
Ne olacaksa olsun,
Ne olursam olayım artık,
Kimin umrun da ki,

SOSYAL MEDYA"DA PAYLAŞ:

Yorum Yap

Süleyman DÜZGÜNOĞLU